Twaalfde reisverslag

Vandaag was een drukke dag. Vanmorgen heb ik een rapport geschreven over de toekomst van St. Joseph's Hospital als voorbereiding op een gesprek met de nieuwe mother general Rita Michael en met sr. Prudentia. Het was een erg prettige ontmoeting. Rita is een zeer open en redelijk mens en ze geeft Prudentia alle ruimte (heel wat beter dat de voorgaande mother general Venantia). Rita is relatief jong (achter in de veertig). Ze is van de generatie van sr. Nirmala en ze is totaal niet wereldvreemd. Beiden reageerden zeer positief op mijn paper en de suggesties. Ze gaan inderdaad proberen een dokter van binnen de congregatie te stationeren in Kamalapuram.

Na deze ontmoeting ben ik boven mijn boek in slaap gevallen. Ik ben echt heel erg moe merk ik. Ik werd wakker om 17.00 uur en realiseerde me dat ik op dat tijdstip een afspraak had met Gauri en Mani die nog steeds hun medical shop aan Butt Road hebben. Ik had al een leuke ontmoeting met Mani gehad. Nu zou ik ook Gauri en hun dochtertje Nirmala Dilia ontmoeten. Helaas liep dat verkeerd. Gauri's moeder was in het ziekenhuis opgenomen vanwege haar suikerziekte. Misschien dat ik haar morgen nog tref.

Omdat Prudentia en Rita het plan hadden opgevat om zondag naar een tsunamidorp in het zuiden te reizen dat geadopteerd zou kunnen worden door de congregatie, ben ik nog naar Pallavaram, naar het zontahuis (NB oude home waar vrouwen met Aids worden opgevangen) geweest.
Dat bezoek stond eigenlijk voor zondagmorgen op de rol. Ik ben daar opgegeten door de muggen, maar het was erg gezellig. Ik heb de vrouwen 50 euro gegeven zodat ze een cd-rom speler kunnen kopen en misschien ook een nieuw carramboard (NB niet uit Amaidhi-gelden).

Nu blijkt vanavond dat de trip naar het Tsunamidorp niet doorgaat. Een priester die in het gebied werkt zou een aantal dorpen selecteren die vervolgens door diverse congregaties zouden worden geadopteerd. De man heeft Prudentia laten weten dat hij dit niet op deze manier wil doen. Hij wil zelf al het geld hebben en vervolgens dit verdelen. Prudentia en Rita gaan hier - terecht - niet mee akkoord. Want je zou op die manier nog niet aan je donateurs kunnen laten weten wat er precies met hun geld gebeurt. Wat betreft hulp via de congregatie aan tsunamislachtoffers zijn we dus weer terug bij af...

Morgen dus geen trip richting Mahabalipuram maar een uitje met Rexline die ik zal tracteren op een lunch. Morgenavond vroeg naar bed want ik moet om 4.30 uur op het vliegveld zijn. Om 6.00 uur vlieg ik vervolgens naar Delhi. Wellicht ga ik nog naar het ziekenhuis van de congregatie in Agra. Ik heb eerlijk gezegd niet zo'n zin in een toeristisch bezoek aan Delhi...

Nu volgt de tekst van het rapport over St. Joseph's Hospital.

Liefs, tot heel gauw!
Peter

ST. JOSEPH’S HOSPITAL 2005

Amaidhi Foundation has been sponsoring the St. Joseph’s Hospital in Kamalapuram now for 4 years. During that time the equipment level and the working practice of this small rural medical facility has improved considerably. This is due to a large amount to the hard work and dedication of sr. Nirmala.
With funds from the Dutch agencies ‘Wilde Ganzen’ (Wild Gheese), ‘Anton Jurgens Fonds’ (A.J. Fund) and ‘Cordaid’ and funds from Amaidhi Foundation itself, a lot of nursing and medical equipment, furniture, medicins and generators have been provided. Now we are on the verge of repairing the roofs of the convent and the hospital building and erecting a kitchen for visitors of the patients.
Also a rain water harvesting system will be provided. This effort is being made in cooperation with the Thomas Foundation for Building Projects. Sr. Nirmala has been doing an excellent job in recruiting some 12 health workers who are providing grass roots medical assistence to the inhabitants of 24 villages in the rural area surrounding St. Joseph’s Hospital. Their salaries are being paid by the Amaidhi Foundation and they are trained and mentored by sr. Nirmala. This way of working at the grass roots level has been one of the reasons the number of patients being treated in their home village and the number of patients visiting St. Joseph’s have increased considerably. Thereby the level of care in the Kamalapuram area has increased. The St. Joseph’s Hospital has a very good name among the village people, whereas the government hospital of Kamalapuram has not. Still there exists a good cooperation between the two medical facilities.
Amaidhi Foundation thinks we are now at a crucial turning point in revitalising St. Joseph’s Hospital. The first phase of Amaidhi’s development plan is nearly over. Nearly all the materials needed to run a small medical facility without a doctor have been purchased now. The building plans will be caried out.
Technically and medically St. Joseph’s Hospital in its present constellation is ready for the future. To keep this high level of care, Amaidhi Foundation thinks it is imperative to keep sr. Nirmala in charge of the hospital in the coming years. Now she can reap what she has sown. In the current situation having a dedicatied and medically well trained person like sr. Nirmala in charge is crucial to the continued and further development of this medical facility. Still gains could be found in having more trained staff at the compound: one sister who has a nursing background; another sister who is capable of running the boarding.
Let me return to the turning point I mentioned. If you want to raise the medical level even more than it is at present, you would have to have a doctor in St. Joseph’s Hospital. The only feasable way of doing this is to appoint a doctor from your congregation, like doctor sister Rosalyn. St. Joseph’s Hospital will never be able to generate enough money to pay for a private doctor. Also the past experiences with private doctors in Kamalapuram have been very discouraging. Amaidhi Foundation has funds to provide for the medical equipment and a small surgery facility for a resident doctor in St. Joseph’s Hospital, this being the second phase in Amaidhi’s development plan. We do not have money to pay the salary for such a doctor though. That’s why the only way of doing this is to recruite a doctor from the congregation itself. If you would appoint a doctor sister in St. Joseph’s Hospital for considerable period of time, Amaidhi Foundation will be happy to pay for the facilities needed.
Finally I want to mention one non-medical project Amaidhi has promised to provide funds for. This is the buying of 10 sewing machines for a tailoring school aimed at the local women. Also part of the salary of a tailoring teacher will be paid by Amaidhi. In the present situation there allready exists a tailoring unit, paid for by the Cuddapah diocese but that will be leaving Kamalapuram. We are willing to continue this tailoring project.

Peter Deurloo,
Chairman Amaidhi Foundation

Elfde reisverslag

Vandaag is het vrijdag 28 januari. Het einde in Chennai begint te naderen. (NB Peter vliegt op 31 januari naar New Delhi vertrekt dan op 3 feb naar Nederland)
Ik vind het vervelend om weg te gaan, eerder dan ik had gepland. Maar voor 1 of 2 februari kon ik geen redelijk geprijsd ticket krijgen. Enfin, gisteren ben ik naar Latha's moeder en familie geweest. Met een autorikshaw-driver die op een gegeven moment heel vervelend werd. Eerst tracteerde hij zichzelf op een glas rietsuikersap dat ik moest betalen. Vervolgens ging hij heel brutaal bij Latha's familie naar binnen en plofte neer in een stoel. Beleefd werd hem ook nog eens een lunch aangeboden.
Ik heb ook geluncht en werd steeds kwader op de man. Op een gegeven moment zijn we vertrokken en heb ik hem naar het zontahuis (NB het oude opvangcentrum voor de vrouwen met Aids) in Pallavaram laten rijden. Daar wilde hij ook al mee naar binnen sneaken. Ik heb hem buiten de poort gehouden en heb even hallo gezegd en wat zelf gemaakt spulletjes gekocht. Ik ga er zondag nog een keertje langs.
Vervolgens met de man terug richting St. Thomas Mount naar St. Thomashospital. Begon hij te zeuren dat ik hem niet genoeg betaalde, want hij had zo lang moeten wachten. Ik heb hem de huid vol gescholden en hem duidelijk gemaakt dat ik niet van zijn brutaliteit gediend was. Ik heb hem gezegd dat ik zou uitstappen en dat hij dan helemaal niets zou krijgen. Hoe haal je het in je hoofd om gewoon maar binnen te stappen bij wildvreemden en een bord eten naar binnen te schransen??!!
That's the bloody limit. Nou uiteindelijk gewoon de overeengekomen prijs betaald. (NB als je je afvraagt waarom Peter al niet eerder uit de rikshaw is gestapt en een andere taxi had genomen, moet je bedenken dat je niet overal in Chennai een rikshaw kunt nemen. Het is een stad waar 6 miljoen mensen wonen.)

Gisteravond heb ik het reisgezelschap van de Thomas Bouwstichting ontmoet in St.Thomas Hospital. Zij vroegen naar mijn ervaringen. Ook zij hadden nog geen (goede) projectvoorstellen van de congregatie cq Rexline gezien en ze waren zeer geinteresseerd in hoe Paul Sunder Singh bezig is.
Ik heb op hun verzoek een afspraak voor hen geregeld met Paul op 14 februari. Ook heb ik Paul gebeld over de containerplannen en wat ik had ingeschat klopt: hij heeft totaal geen behoefte aan een container met hulpgoederen uit Nederland. Het gaat juist om de dingen die hij al heeft gekocht en uitgedeeld. Bovendien is hij bang voor problemen met de douane.

Nu ik hier zit ben ik juist terug van een mission impossible. Ik dacht ik ga even langs bij de Dalit Education and Liberation Trust (NB voor stichting Overal zou hij een Dalitproject zoeken) op Butt Road.
Ik ben de hele Butt Road doorgelopen en weer terug. Een uur lang heftig zweten met als resultaat 0,0. Op het adres waar de Dalitclub zou moeten zitten vond ik een meisjeskostschool en overal rondvragen naar een eventueel ander nummer 46 had ook al geen resultaat. Wellicht dat ik nog contact zoek met de National Campaign on Dalit Human Rights in Delhi. Ik ga nou toch naar Delhi, en die National Campaign komt op mij veel betrouwbaarder over naar hun website te oordelen.

Vanmiddag heb ik de laatste meeting met Zonta (NB het bestuur) in het huis van Janaki. Dan zal het gaan over het gesprek dat de dames hopelijk hebben gehad met de overheid en over andere wegen om het vastgelopen proces weer in gang te zetten (NB de dorpelingen verjagen de vrouwen met Aids telkens uit het nieuwe opvanghuis. Enkele vrouwen uit het bestuur hebben al van alles geprobeerd met gesprekken, counseling etc Amaidhi zal als Peter weer terug is contact opnemen met de financiers) Ik moet zeggen dat ik er een beetje wanhopig van word.

groeten van Peter

Tiende reisverslag

De afgelopen nacht ben ik teruggereisd van Kamalapuram naar Chennai. Jammer genoeg had ik maar drie dagen met sr. Nirmala, maar die waren welbesteed. Ik ontmoet haar nog op de 29e als ze in Chennai is om mensen van de Thomas foundation op te halen en naar Kamalapuram te begeleiden.

Die dag hoop ik ook Rita Michael, de nieuwe mother general te ontmoeten en sr. Prudentia. Ik wil vragen of er inderdaad wordt gedacht over het stationeren van dr. sr. Rosalyn in Kamalapuram. Ook wil ik nogmaals benadrukken dat sr. Nirmala in Kamalapuram moet blijven om de ontwikkeling die daar in gang is gezet te continueren.

Vanmorgen, met veel te weinig slaap kwam ik om 6.30 uur in Chennai aan. Toen met de trein en de autorikshaw naar Tondiarpet naar Paul Sunder Singh. Die is gisteren aan het uitdelen van de hulpgoederen begonnen. Vandaag was de tweede dag. Ik moest als guest of honor de eerste paar hulppakketten uitdelen.

Vervolgens ben ik even naar het feestje geweest dat BSAC (NB organisatie die het Chennai Tailoring team runt dat Amaidhi ook ondersteunt) gaf ter gelegenheid van Republic Day (iedere week heeft hier zowat een feestdag of public holiday). Omdat ik het werk bij Karunalaya veel zinvoller vond, ben ik snel weer teruggegaan naar Paul. Voedselpakketten samenstallen in een soort lopende bandsysteem. Een plastic zak met linzen, olie, specerijen en nog zowat. Aan het eind moeten er elastiekjes omheen. Ik zat dus in de elastiekjesploeg. Wat ga je daarvan zweten zeg. Iedereen is aan het haasten en aan het schreeuwen. Je raakt er helemaal opgefokt van.

Behalve het eten krijgen de mensen ook potten en pannen, dekens en slaapmatten. (NB Amaidhi heeft de slaapmatten, de kookspullen en een deel van de lakens betaald. Zie ook elders op de website “wie financiert wat van de noodhulpbegroting”) Voor de poort vormden zich lange rijen met mensen. Dat begon al om 7.00 uur. Terwijl de eerste klanten pas uren later binnen konden komen. Toen arriveerde de politie namelijk. En die is echt wel nodig als je ziet hoe druk het is. Ook heel veel mensen zonder identiteitspas willen een graantje meepikken. Dat draait dus uit op ruzie.

De tv was er bij om te filmen. Het was echt een hele happening. Morgen gaat hetzelfde circus weer van start, maar dan ga ik naar St. Thomas Hospital en waarschijnlijk ook naar Pallavaram (NB het oude opvangcentrum van Zonta voor de vrouwen met Aids). Ondertussen moet ik nog ergens geld zien te pinnen.

Ik hoop dat met jullie alles goed gaat. Ik ga er een punt achter zetten. Ik ben wel erg moe.

Liefs, Peter

Negende reisverslag

Vandaag zijn we naar het verst afgelegen dorp geweest waar de gezondheidswerkers van Nirmala komen. (NB deze health workers trekken de dorpen in om ehbo te geven en verwijzen zieken door naar de kliniek. Ze krijgen regelmatig les van sr. Nirmala) Dat was een hele reis door de binnenlanden. Toen we er aankwamen, bleken de meeste dorpelingen niet aanwezig te zijn; ze waren druk bezig op de velden met koelie-werk. Daarmee verdienen ze 20 rps per dag, dat is 40 eurocent (!). Vrouwen en kinderen werken ook mee. Ze verbouwen onder meer zonnebloemen voor de olie, pinda's, voor ons onbekende peulvruchten (waarvan ik het dorsen heb gefilmd). Vreemd genoeg heeft de regering hier in the middle of nowhere wel voor alle inwoners een kraan aangelegd, zodat ze stromend water kunnen tappen.

Het is hier een erg droge en armoedige streek. Bij Kamalapuram in de buurt is het heel erg vlak, maar meer de binnenlanden in zijn er ook heuvels en bergen.
We zijn ook naar een oude hindoetempel gereden. Die was erg kleurrijk en ik heb er de priester mogen filmen terwijl hij met de eredienst bezig was. Dat was wel heel speciaal.

Teruggekomen in het dorp, kwamen de mannen, vrouwen en kinderen terug van de velden met hun kuddes geiten. Nirmala sprak een van de ouders erop aan dat ze hun dochter niet meer naar de boarding school stuurden. Vanaf nu zal ze wel weer komen. Deze mensen hebben geen idee hoe belangrijk school is voor hun kinderen. Ze laten ze liever 20 extra roepies verdienen. Ga er maar aan staan! Het meisje wil naar school, haar ouders zien het niet zitten. Maar goed, ze komt dus wel weer.

Na deze rit door de jungle van Adhra Pradesh zijn we gaan lunchen in het klooster en daarna ben ik deze brief gaan tikken. Vanavond neem ik alweer de trein terug naar Chennai. Maar eerst wordt er straks hier voor mij gezongen en gedanst door de meisjes van de kostschool. Dat is altijd leuk (ik moet zelf ook dansen, dat is iets minder leuk).

Morgen ga ik kijken bij het uitdelen van hulpgoederen door Paul Sunder Singh. En misschien de 29-ste ook als schoolspullen worden uitgedeeld.

Liefs van Peter

Achtste reisverslag

NB Peter is in de staat Andra Pradesh, in Kamalapuram. Amaidhi steunt hier de plattelandskliniek St. Joseph's Hospital. Aan de leiding staat de verpleegkundige en verloskundige sr. Nirmala. Zij behoort evenals dr. sr. Rexline van St Thomashospiatl tot de orde van de Fransiscanessen van St. Joseph. De regenwateropvang waar hieronder sprake van is, wordt door architecten van de Thomasbouwstichting uit Nederland gerealiseerd. Amaidhi betaalt hieraan mee.

We doen het vandaag lekker kalm aan in Kamalapuram. En al zou je het willen: er is hier toch geen fluit te doen. Ik heb foto's gemaakt van alle spullen die Nirmala heeft aangeschaft van ons geld. Ook heb ik wat videobeelden gemaakt. Het ziet er allemaal uitstekend uit.

Waarschijnlijk begint de aannemer volgende week aan de bouwwerkzaamheden. Eerst repareert hij het dak van het klooster, daarna het dak van het ziekenhuis. Dan wordt er ook een regenwateropvang gebouwd. Ik heb Nirmala geadviseerd bij de MV Foundation navraag te doen naar de mogelijkheid een natuurlijk waterfilter te bouwen. Dan zou het water gezuiverd kunnen worden tot drinkwater. De aannemer zal ook de patientenkeuken bouwen. (NB de patiënten komen vaak van ver: familie kan zodoende maaltijden koken voor hen.)

Behalve dat er nieuwe spullen zijn aangeschaft, is er ook het nodige gerepareerd en gerenoveerd: de toiletten, de stroomvoorziening, waterleidingen. Nirmala heeft een jaarrapport gemaakt dat er heel redelijk uitziet en we gaan nog samen zitten om een wensenlijst te maken. Daar komen in ieder geval 10 trapnaaimachines op te staan. Een lerares geeft naailes aan vrouwen en meisjes uit de dorpen, maar veel van de machines zijn stuk. Ook zal er weer een budget moeten worden gereserveerd voor het betalen van de gezondheidswerksters.
(NB Deze 11 health workers trekken de dorpen in en verlenen een soort ehbo, ze verwijzen bij ziekte door naar sr. Nirmala. Nirmala geeft hen geregeld les.)

Nirmala wil sr. Rosalie, een dokter, graag naar Kamalapuram halen. Ze is momenteel nergens gestationeerd en heeft er wel oren naar om in Kamalapuram te komen werken.
Daar wil ik ook met sr. Prudentia en met de nieuwe mother general over praten. Ook wil ik het met hen hebben over het langer stationeren van Nirmala dan gebruikelijk in Kamalapuram. De investeringen beginnen nu eindelijk hun vruchten af te werpen.

Wees gegroet,

Peter en Nirmala

Zevende eisverslag

Vanmiddag heb ik een afspraak waar ik erg tegenop zie: die met de Zonta-vrouwen in het huis van Ida Lobo. (Nb. Amaidhi heeft een nieuw opvanghuis voor deze vrouwen met Aids laten bouwen. Het probleem nu is dat de dorpelingen de vrouwen willen weren, uit bijgeloof. De vrouwen verblijven nu tijdelijk in het oude home. Peter gaat dit probleem nogmaals met het bestuur aankaarten) Ik heb inmiddels van de nieuwe social worker in het Resource Center gehoord dat er vanuit de staf van het home veel contacten zijn geweest met het dorp, maar tot nu toe zonder resultaat. Maar ik vraag me af of de Zontians (het bestuur) wel zoveel hebben gedaan. In ieder geval schijnt er nog steeds geen compound wall te zijn gebouwd.Ik had dit al verwacht, maar het is natuurlijk pijnlijk om te horen.

Gisteren ben ik met de vrouwen met aids een dag uit geweest. (NB dit doet Peter ieder jaar, en dit wordt niet uit Amaidhigeld betaald maar uit de beurs van Peter zelf.) Ik zal eens flink in de bus blazen.

Gisteren was een goede dag. Eerst wel veel problemen met de computer (we konden het internet niet op). Daarna naar het oude home gegaan (eerst met de trein naar Pallavaram) en onderweg twee miniatuur auto's gekocht. Naar later bleek drie keer te duur (en ik had al bijna de helft ervanaf gepingeld!). De vrouwen waren helemaal uitgelaten. Ze hadden zeer uitgekeken naar ons reisje.

Dus snel met zijn allen de bus ingestapt en op weg naar de St. Thome Cathedral.

Dat is de belangrijkste katholieke kerk in Madras die ligt op een steenworp afstand van het strand. Het is ook een van de uitdeelpunten van tsunami-hulpgoederen. De kerk is pas gerenoveerd en de buitenkant is witter gekalkt dan ooit. Binnen stikt het van de kleurrijke beelden en heerst er een mooi licht door de glas in lood ramen.

De vrouwen van het resource center vinden het altijd fijn om tempels of kerken te bezoeken. Het maakt hun eigenlijk niet uit of dat nou een katholieke kerk of een hindoetempel is. Ze knielen heel nederig en slaan hun sari om hun hoofd en verzinken in gebed. Daarna moet ieder de voeten van de gekruisigde Christus aanraken. Vervolgens gaan we de tombe van St. Thomas in. Daar is het licht uitgevallen en er brandt alleen wat noodverlichting. Het wordt zo een beetje griezelige tocht in het donker onder de grond. Schuifel, schuifel, met alleen het licht van de mobiele telefoon van de sociaal werkster als gids. Eigenlijk hoort dat ook zo in een grafkelder. Hier zou St. Thomas zijn begraven nadat hij aan het einde van zijn tocht door India kwam en in Madras door de plaatselijke heidenen een kopje kleiner werd gemaakt. Wie gelooft, wordt zalig.

Thomas is inderdaad in India geweest, maar of de legende van zijn bezoek aan Madras en zijn marteldood klopt, weet niemand. Maar er geloven wel hordes mensen in, en daar gaat het om.

Na dit stichtelijke bezoek was het tijd voor lichtvoetig vertier. Op naar de Tourist Fair, een raar soort combinatie van politieke propaganda, een markt met prullaria en een kermis. De vrouwen vonden het fantastisch.

Er staan allerlei in elkaar geflanste decors aan weerszijden van een enormbrede straat van zand. In het midden van die straat staan om de zoveel meter standjes waar je wat te eten of te drinken kunt krijgen. Bijvoorbeeld verst geperst suikerrietsap, suikerspinnen, thee met een gek smaakje, gefrituurde spaanse reuzenpepers (erg lekker), popcorn, koekjes of papadums (een soort reuze chips). Een deel van de huizen van hardboard bevat propaganda over het goede werk dat de regering verricht. Je ziet er maquettes van de sociale projecten die Jayalalitha (de huidige prime minister van Tamil Nadu) in haar oneindige goedheid heeft opgezet. Overal zie je haar dikke kop in beeld gebracht.

Soms zijn de tentoonstellingen gecombineerd met de verkoop van allerlei goederen, zoals beeldjes, snacks of speelgoed. De vrouwen uit het opvanghuis kopen er wat snuisterijtjes voor zichzelf. Behalve de propaganda stand, zijn er ook de nodige spookhuizen. Wij gaan binnen bij KING KONG.

Dat griezelkabinet bestaat uit drie nagebouwde reuzenapen en heel veel herrie en gegrom. Daarna gaan we ook nog binnen bij de vissenshow waar een stuk of dertig aquaria te bewonderen zijn en de vogelshow met allerlei siervogels. Tussen de kermisattracties door staan marktkramen met speelgoed, kleding, doeken, schoenen, etc. Alles met korting uiteraard. Ook zijn er de nodige standwerkers die wondermessen en wonderhakkers en meer van dat fraais verkopen.

Helemaal aan het eind van de enorme zandstraat staan de grote kermistoestellen zoals het reuzerad, de rups, calypso, draaimolen, etc. Daar hebben we er twee van gehad, met gevaar voor eigen leven. Alles zit los en rammelt en ik ben niet vaak zo bang geweest als in deze toestellen die in Nederland al lang op de schroothoop zouden zijn beland. Maar goed, we hebben het allemaal overleefd.

Hoewel, en dat is heel triest, een van de vrouwen die bij mijn vorige bezoek nog leefde is in de tussentijd is gestorven. Goed nieuws is dat er ook weer enkele nieuwe vrouwen zijn bijgekomen, waarvan twee met kinderen. We hebben nog naar een groepsfoto gekeken van de groep vrouwen met Kees, Lobo, Janaki en mij erbij. Die moet zo'n jaar of vijf geleden zijn gemaakt. Vijf of zes van de vrouwen die erop staan, zijn inmiddels gestorven als gevolg van hun aids-besmetting.
Voor hen wil ik vanmiddag knokken. Ze moeten een menswaardig bestaan hebben in het nieuwe gebouw, weg uit het vieze oude shelter!

Poitevareen, Peter

Zesde reisverslag

Nog even over gisteren. Dat werd onverwacht een zeer hectische en heftige dag.
Mijke en ik wilden er graag even uit en we zijn naar de plek gegaan waar de vissers op de weg langs de haven zijn gaan wonen nadat de meeste van hun hutjes waren weggespoeld of verbrand. Daar aangekomen was er veel politie op de been. We wisten niet wat er gaande was, dus we zijn met de kinderen gaan spelen. Daardoor ontstond er een heel vrolijke sfeer. De mensen lachten en kwamen naar ons kijken en ook de politiemensen moesten lachen. Maar ineens sloeg de sfeer om. De politie ging zich steeds verder groeperen en vormde een peloton.

Toen verscheen een minister uit de Tamil Nadu regering op het toneel. Hij begon een toespraak te houden. Eerst kon niemand hem verstaan omdat iedereen door elkaar schreeuwde en kwaad werd. Waarom is er geen eten, riepen ze. En andere dingen die ik niet kon verstaan. Uiteindelijk lukte het de in smetteloos wit pak gestoken minister, omringd door het peloton agenten, om de gemoederen zover te kalmeren dat hij zich verstaanbaar kon maken. Hij hield een speech die ik op video heb opgenomen. Paul heeft deze later vertaald, voor zover dat mogelijk was met al het geschreeuw dat ook op de tape stond. De minister zei dat de mensen de weg blokkeerden en dat daardoor de haven onbereikbaar was. Ze zouden daar moeten vertrekken naar een plek 5 kilometer verderop, waar nieuwe huisjes gebouwd werden.
Maar, zo schreeuwden de mensen terug, die huisjes zijn nog niet af. Ook willen ze niet naar die andere plek verhuizen omdat dat een slecht gebied is om te wonen, veel vervuiling, chemische industrie, e.d.

De minister bleef maar palaveren: er moesten containers naar de haven worden gereden en de mensen moesten plaats maken. Het was echt bij de beesten af. De regering kwam daar in actie aan het eind van de middag, ongeveer om 17.30 uur, drie kwartier voordat het donker was. Dus de mensen zouden hun hutjes op de weg moeten afbreken en 5 kilometer verderop ergens landen, terwijl het al donker zou zijn.
Dit is gewoon taktiek van de regering. Ze gebruiken de vrachtwagens met container als breekijzer om de mensen te verdrijven en ze komen vlak voordat het donker is omdat de mensen dan extra onder druk worden gezet om snel op te breken.
Uiteraard werd er flink geprotesteerd, maar uiteindelijk dropen de mensen af en liep het politiepeloton door het straatdorp heen, terwijl achter hen de vrachtwagens met containers aankwamen. Die konden overigens gewoon tussen de hutjes aan weerskanten van de weg door rijden. Er was plaats genoeg, dus die hutjes zouden even goed kunnen blijven staan! Toch begon al een aantal mensen zijn hutje af te breken en weg te trekken.
Mijke en ik zijn vertrokken om Paul te waarschuwen wat er aan de hand was. Deze mensen waren net door Karunalaya geinventariseerd voor het ontvangen
van hulpgoederen en de groep dreigde nu van het toneel te verdwijnen. Nadat we samen naar de videobeelden hadden gekeken, zijn we naar de plek des onheils gereden. Daar stond de hele weg nog steeds vol vrachtwagens, zonder chauffeurs erin. Dat bevestigde mijn gedachte dat het een pure intimidatie-actie van de regering was: die vrachtwagens hoefden er helemaal niet door richting haven.
Inmiddels, zo'n twee uur na het begin van de schoonveegactie, hadden alle straatbewoners hun hutje afgebroken. Het merendeel was verkast naar hun oude woonplek waar ze ofwel in de half weggespoelde huisjes bivakkeerden of hun hutje van de straat opnieuw hadden opgebouwd. Een deel van de mensen was inderdaad vertrokken naar de aangewezen woonplek 5 km verderop. Vandaag gaan
we kijken hoe het er daar uitziet en we bezoeken de mensen opnieuw die terug naar hun oude hutjes zijn verhuisd.
Toen we terugkeerden bij het nieuwe shelter van Karunalaya bleken daar de vrachtwagens met kookmaterialen te zijn gearriveerd. De stemming was opeens weer ontzettend uitgelaten. Alle spullen moesten naar binnen worden gebracht.
De jongens die in het shelter wonen sjouwden zich een breuk. Ik heb beelden gemaakt waar je echt heel vrolijk van wordt. Die kinderen werken zich uit de naad. Inmiddels staan er binnen letterlijk bergen van potten en pannen, borden, idli-stoompannetjes, etc. (NB is een soort rijstpannenkoek) Iedereen raakte opgewonden van het uitladen. Eindelijk weer iets positiefs te doen! Het was echt een fantastische sfeer.
En zo wordt je hier binnen een aantal uren heen en weer geslingerd tussen woede en walging en ontzettende uitgelatenheid. Gelukkig dat de kinderen er zijn, hun vrolijkheid maakt het onrecht dat de arme vissers wordt aangedaan nog een beetje draaglijk. De vuile spelletjes van de regering hier hebben we nu van heel dichtbij meegemaakt. Ze behandelen de mensen als vee. Het is echt mensonterend wat er hier gebeurd. De mensen smeekten erom dat ze pas de volgende morgen zouden hoeven af te breken, zodat ze de hele dag zouden hebben om te verhuizen. Maar dat mocht niet, ze moesten per se in het donker ploeteren. Wat een klootzakken!

Groeten, Peter

Vijfde reisverslag

Vanmorgen is bij Karunalaya de stand van zaken besproken met alle stafleden.
Ze zijn nu druk bezig om de stapels formulieren van echte en vermeende slachtoffers te ordenen. Daarna komt het grote werk van het verdelen van de hulpgoederen. Hier op het terrein van Karunalaya zijn vandaag geïmproviseerde dranghekken gebouwd om de stroom mensen straks goed te kunnen leiden. Het zijn een soort wachtrijen zoals je die ook vindt in attractieparken, maar dan gemaakt van houten palen die met touw aan elkaar zijn gesjord.
Vanavond kijk ik met Paul naar de mails van Angelique (NB van stg. Karunalaya in ned) en van Motherhood (NB Motherhood heeft 10 trucks naar Chennai verzonden; De Gelderlander heeft hier over bericht). Het is goed te horen dat Motherhood en Vidotrans voor alle kosten willen opdraaien en de diplomatieke kanalen met de regeringen van Pakistan en India bewandelen. Maar India kennende kan er ook dan nog van alles misgaan...
Nou, we zien het wel.

Ik ga dadelijk met Mijke nog een keer de getroffen gebieden in. Even wat spelen met de kinderen daar. Vandaag is een vrij relaxte dag. Het is goed dat mensen nog steeds geinteresseerd zijn in de slachtoffers hier. Maar er zal wel niet veel meer over op het journaal zijn?

Liefs, Peter

Vierde reisverslag

Vandaag ben ik verhuisd van St. Thomas Hospital naar Karunalaya. Dat was nogal komisch. Met een heel grote koffer van Samsonite, vol met vooral chudidars (NB indiase vrouwenkleren die door de naaisteropleiding van Amaidhi zijn gemaakt), in een heel krappe autorikshaw. Daarna de trein in op Guindy en geen plaats in het mannelijke deel van de trein, dus maar snel bij de vrouwen naarbinnen. Die waren daar eerst heel verbolgen over. Maar toen ze merkten dat ik hen niet opat, vonden ze het niet meer zo erg. Wel waarschuwden ze me dat ik een boete riskeerde.

Uiteraard ben ik op het volgende station uitgestapt en alsnog in een mannelijk treindeel gaan zitten, eh pardon, staan! Vervolgens van Beach station afgehaald met een van de privérikshaws die zijn gekocht met Beunings geld. (NB De vormelingenwerkgroep en kerk hier steunen het project van paul Singh al langer).

Het gebouw van Karunalaya is echt heel mooi geworden. En er wordt druk gewerkt. Zo werd er vandaag bijvoorbeeld een plattegrond gemaakt van de speelplaats die dienst moet gaan doen voor de opslag van hulpgoederen.
Binnen werden de gegevens van het onderzoek in spreadsheets verwerkt. En er werd druk vergaderd. Loes is gisteren ziek geworden (diarree) en moest noodgedwongen in bed blijven.

Mijke heeft mij een rondleiding gegeven door twee van de getroffen vissersdorpen. Bij het ene leven de mensen op de weg, vanwaar ze uitkijken op een soort maanlandschap dat eens volstond met hun huisjes. Een aantal huizen werd moedwillig in brand gestoken na onenigheid over wie wel en niet hulp zou moeten krijgen. Nog altijd liggen er her en der grote vissersboten op het droge. Ze zijn door de vloedgolf opgetild en op de kade neergeworpen.
Daarna door Anna Nagar rondgelopen (dat is waar Mijke en Loes zijn gefilmd). Daarvan staat nog een groot gedeelte overeind, maar de huisjes het dichtst bij de zee zijn compleet weggevaagd. Het gaat om ongeveer 120 families. Die hebben gewoond in ontzettend kleine huisjes, want je kunt het je nu niet meer voorstellen dat hier 120 hutjes hebben gestaan. De mensen zijn over het algemeen heel vriendelijk en gelaten. Sommigen klampen je aan en vragen om geld of eten. Maar de mensen kennen Mijke en reageren goed op haar al en ik probeer hen duidelijk te maken dat we hulp bieden maar niet door iedereen rupees in de hand te drukken.
De mensen kunnen al weer lachen en de kinderen spelen en dansen vrolijk. Van een uiteengevallen katamaran hebben ze een geimproviseerde wip gemaakt. Ik heb veel gefilmd en gefotografeerd. Een oude vrouw wilde per se op de foto met Mijke. Ik heb haar laten weten dat ik van haar hield, in het Tamil, en dat vond ze een leuke grap. (naan oenij wieroemboekreen) Daarna heb ik wat gezeten en gelezen. En Loes proberen op te vrolijken. Ik denk dat ze morgen wel weer op de been zal zijn.

Liefs, Peter

Derde reisverslag

Het koeien versieren tijdens het Pongalfeest (Nb een soort hindoe nieuwjaar) was gisteren een beetje een genante vertoning. Speciaal voor mij werd de koeienhoeder van het verblijf van de novicen (NB Peter verblijft in een klooster bij het armenziekenhuis St. Thomas in Chennai) in Poonemalee opgetrommeld en ging 's morgen alvast zijn koeien beschilderen en van nieuwe touwen voorzien. Dat wilde hij eigenlijk, net als iedereen, om vier uur 's middags gaan doen. Daarna wat zoete pongalrijst gegeten, zo vers uit de kookpot op het houtvuur buiten. Toch wel een aardige ervaring. Rest van de dag wat gelanterfant. 's Avonds naar het 25 jarig priesterfeest geweest van de broer van Francis Xavier (en dat is weer een neef van dr. Sr. Rexline - Nb Dr. Rexline leidt het ziekenhuis). Vreselijke mis in Tamil; duurde 2 uur, ik verstond er dus niets van. Daarna gezellig eten met zijn allen; met whiskey en cognac, dus dat was wel lachen geblazen. Nog gesproken met een man van Child Heaven, een Canadese organisatie die overal, ook in Kancheepuram opvanghuizen heeft voor zowel kinderen als bejaarden (leuke combinatie!). Enthousiaste vent, maar beetje te veel branie. Als ik tijd heb, ga ik nog even bij hem langs.

Veel liefs,

Peter

Tweede reisverslag

Nu ga ik verder waar ik gisteren ben gestopt.
In het dorp waar we doorheen liepen was het wat minder genant omdat we minder een ramptoerist leken. Maar toch, de mensen zitten en hangen en zoeken geen contact met ons. Ze spreken geen engels en het lijkt of het allemaal langs hen heen gaat.
Naar dit dorp heeft R. (dr. sr. Rexline van het armenziekenhuis st. Thomashospital) eerder kookspullen (Potten en pannen) gebracht. Terwijl we er zijn, komt ook een auto, helemaal uit Pune (Poona) die er twee dagen over heeft gedaan om dit dorp te bereiken. Waarom dit dorp (dat al goed voorzien is van hulpgoederen)? Het wordt niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk is dit dorp op tv te zien geweest en is daardoor een soort tsunami-symbool geworden. De auto vervoert kookspullen en wat kleren. Eigenlijk spullen die ze hier niet echt nodig hebben. Toch vormt zich meteen een kring van mn. vrouwen die komen kijken hoe de juten zakken worden uitgeladen uit de witte pickup-truck waarop met viltstift staat geschreven dat het om 'tsunami relief' van een afdeling van de BJPgaat. Deze hulpverleners worden in een gelaten sfeer ontvangen. De mensen in dit dorp hebben al veel hulpverleners zien langstrekken en worden er niet meer opgewonden van. Her en der liggen zakken met goederen en grote rollen met slaapmatten.
Er staan enkele tenten van een of andere christelijke organisatie, voorzien van banners. Dat is een raar gezicht. Overal zie je van dat soort spandoeken waarop in koeieletters staat geschreven wie er hulpgoederen hebben gedoneerd. De donerende clubs brengen die spankoeken mee en hangen ze op. Onder een baldakijn (een soort Indiase partytent) liggen balen met rijst, hoog opgetast. Die komen volgens het enorme spandoek dat erbij hangt uit de Duitse deelstaat Hessen. "Hessen hilft die Flutopfern" staat erop te lezen. Met daaronder de Engelse vertaling. Ook hier hangen wat dorpsbewoners rond. Sommigen zitten op de zakken met rijst.
De conclusie van R. is dat de mensen genoeg noodhulp hebben gekregen. "More than enough" zelfs. Ze hebben een overvloed. Waar het nu op aan komt is de herbouw van hun huisjes van palmbladeren en het terugkeren naar de visserij. Er ligt nog 1 boot ongeschonden bij het dorp. Visnetten zijn er nog een heleboel. En de paniek van de eerste tijd waarin mensen geen vis meer wilden eten (de vissen zouden van de lijken in het water hebben gegeten en daardoor ziekten overbrengen) is aan het wegtrekken. De regering heeft verkondigd dat de vissen safe zijn om te eten. Het is opmerkelijk hoe snel de situatie weer 'normaliseert'. Behalve natuurlijk voor al die mensen die nu in tentenkampen of op straat moeten wonen.

R. heeft inmiddels het plan om een heel dorp, vlakbij Mahabalipuram, te herbouwen in de ijskast gezet. "Dat is eigenlijk een taak van de regering", zegt ze nu. Die regering heeft ook gezegd dat ze dat zou doen. Maar je weet natuurlijk niet wat daar daadwerkelijk van terechtkomt. Er zijn 'crores and crores" (vele miljoenen) aan steun toegezegd door Delhi en ook Jayalalitha heeft veel geld beloofd. R. wil wachten wat er terechtkomt van de herbouwplannen en dan eventueel aanvullende hulp bieden als dat nodig mocht zijn.

R. geeft 500 Rs aan een oude vrouw in het dorp waar we zijn uitgestapt. Ze probeert haar over te halen om naar het ziekenhuis te komen vanwege haar nierproblemen. De oude vrouw weigert. Het hutje waar ze op de vloer zit, staat voor de helft vol met hulpgoederen.
Zoals gezegd, de situatie van dit moment is er een van gelatenheid en passiviteit. Wachten op wat er komen gaat, wat de toekomst zal brengen. Wanneer pakken deze mensen hun normale leven weer op? Wanneer gaan ze weer vissen? Wanneer kunnen ze hun huizen weer opbouwen en waar? R. is heel gedecideerd: zij vindt dat de mensen niet alleen maar moeten afwachten. Ze kunnen toch gaan werken? Laat ze maar aan de slag gaan i.p.v. de hele dag te luieren en op hun achterste te zitten. En daar sta je dan met je westerse bril en je denkt; deze mensen zijn uit hun huizen gespoeld, ze hebben familieleden verloren en veel bezittingen. Je kunt toch niet verwachten dat ze allemaal naar Madras gaan om werk te zoeken?
Zo zie je maar hoe snel de stemming weer omslaat (ik ga ervan uit dat velen denken zoals Rexline). Voor de omstanders is het drie weken na de ramp tijd om weer terug naar het normale leven te gaan. En dat geld volgens hen ook voor de slachtoffers. Ik denk dat die mening ook doorklinkt in het besluit om de adoptie van het dorp bij Mahabalipuram op sterk water te zetten (heel foute beeldspraak in dit geval.). Daarnaast roept de regering sociale organisaties en particulieren op de hulp via de overheid te laten lopen. Ook dat zal een rol spelen.
Onderweg zien we in een van de andere (en veel grotere) tentenkampen tientallen koepeltenten staan, blijkbaar geleverd door een Engelse organisatie (ik meen de Engelse vlag te herkennen).

Het was gisteren de eerste dag van pongal. Daar was in het straatbeeld niet zo veel van te zien., behalve dat het opmerkelijk rustig op de weg was. Mede daardoor konden we een zo uitgebreid programma vullen. Vandaag is het koeien-pongal zoals ik al schreef. Daarover wellicht later meer.

Liefs, Peter

Eerste reisverslag

Hier zit ik dan in Chennai na een vermoeidende eerste dag. Even de afspraken met iedereen telefonischzoveel mogelijk bevestigd.

Toen op pad metdr. Sr. Rexline. Nou, dan weet je het wel. Naar de zusters van moeder Theresa die een weeshuis hebben voor gezonde en gehandicapte kinderen. Wat een mensonterende toestanden! Toen R. er tien jaar geleden voor het eerst kwam lagen de kinderen op de vloer. Nu in vieze bedjes. Ik heb er een paar geknuffeld maar het zijn er zoveel en ze zijn er zo ellendig aan toe! Alleen de vondelingen/wezen waar niets mis mee is, krijgen een goed tehuis bij rijke adoptieouders in India. De gehandicapten gaan een leven in een tehuis als dit tegemoet.

Vanuit hier zijn we naar het nieuwe gebouw van Karunalaya gegaan. Hartstikke leuk om Paul en Bakiam weer te zien en natuurlijk ook Mijke en Loes. Paul heeft verteld over hoe hij de zaken aanpakt. Uiteraard zeer gestructureerd: hij is nu bezig met alle echte slachtoffers te identificeren en ze van een slachtofferpaspoort te voorzien. Alleen mensen met zo'n paspoort krijgen straks hulp. De fase van continu koken en eten geven is definitief voorbij. De mensen moeten hun eigen leven weer oppakken en niet afhankelijk worden, is het idee. In het gebouw van Karunalaya staan enorme stapels boeken, schriften en slaapmatten om te verdelen. We hebben geluncht bij Paul thuis. Bakiam had weer heerlijk gekookt. En ik heb gespeeld met Beulah en Peter(zoontje van Paul). Leuk joh. Die Peter kan al goed staan en heeft al zes tanden!

Na deze ervaring opeens een heel andere. We gingen naar de kathedraal om naar de tombe van de apostel Thomas te kijken. En daar op het terrein was juist een uitdeling gaande van hulpgoederen, m.n. zakken met eten (rijstbalen?). Een hoop getrek en geduw en veel geschreeuw natuurlijk en een menigte die zich rond een blanke hulpverlener verzamelde. Dit is aan de kust midden in Madras en veel van de verzamelde mensen zullen geen slachtoffer van de tsunami zijn. Sommige wel. Maar dat kun je niet zien aan hun mooie bruine ogen. Veel vrouwen klampen je aan en vragen om geld. Ik heb wat foto's en film gemaakt. De mensen werden verzameld in een grote openluchtkerk. Daar zaten ze op de vloer te wachten op een portie van de hulpgoederen.

Hierna zijn we via de kustweg richting Mahabalipuram gereden. Langs de weg zie je op verschillende punten grote en kleine hutten en tentenkampen die de plaats innemen van vernielde dorpen dichter bij de zee. Overal hangen banieren met wie wat heeft geschonken aan hulp. Het lijkt wel een reclamecampagne. Beetje genant. Dat geldt overigens ook voor het fotograferen en filmen van deze ellende. Ik voel me daar helemaal niet lekker bij. Maar ik denk dan maar dat het goed is om aan het thuisfront te laten zien. Toen we een kamp echt binnengingen en een door een vernield dorp liepen (echt een spookdorp) was het minder erg .
Volgende keer meer,

Ik wordt dringend verzocht om te gaan eten