Reisverslag van Hedda Steenhauer

Ik kan me nog goed herinneren wanneer ik bedacht om wat te gaan doen voor de slachtoffers van de Tsunami. In Andra pradesh had ik de televisiebeelden gezien en de krantenartikelen gelezen. Ik had het gevoel dat ik iets moest doen nu dat ik toch in India zat. Mijn idee was om een mail naar mijn vriendinnen en familieleden te sturen en wat geld op te halen.
Ik had het gevoel dat zij mij hierin wel wilden steunen. De eerste dag na mijn eerste mail had ik al zoveel positieve reacties van iedereen, het is ongelooflijk wat er in die dagen daarna volgde. Zoveel mailtjes gehad en mooie woorden van mensen die ik persoonlijk ken en niet ken. Iedereen heeft zo'n beetje mijn mail geforward en meegeholpen met het ophalen van geld. Ik voel me erg trots dat ik zulke mensen zoals jullie om me heen heb en me zo hebben meegeholpen en betrokken bij me waren deze periode. We hebben 13.000 euro opgehaald!!!!!!!!!

De weken daarna zijn erg indrukwekkend geweest zoals jullie af en toe hebben kunnen lezen. Ik heb veel met de zuster (NB dr. sr. Rexline van st. Thomashospital) gepraat over haar ideeën wat ze voor de slachtoffers wilde doen en ben naar de getroffen gebieden geweest om de situatie te bekijken en om met de mensen te praten waar ze behoefte aan hadden.
Ik had zelf het idee om in samenwerking met de zuster 1 dorpje te adopteren en de fam. daar boten-visnetten te geven en huizen te bouwen. Ik wilde het geld wat we bij elkaar hebben verzameld dus gebruiken voor de wederopbouw. Gedurende deze weken werd mij de situatie steeds duidelijker. De regering wilde niet dat NGO's (NB non gouvermental organisaties, dus Particuliere organisaties) iets deden voor de slachtoffers. Als ze dat wel deden zou de regering niks meer voor ze doen. Dit betekende dat de slachtoffers dus niks meer aannamen van de NGO’s in India omdat ze anders niks meer van de regering kregen. Ongelooflijk toch dat de regering zo de boel probeert te coördineren.

De zuster besloot toen een ander plan te maken, iets waar ik me niet helemaal in kon vinden omdat het niet alleen op de Tsunami-victims was gericht. Ik heb toen contact gezocht met een Nederlandse man, Peter Deurloo.
Hij is voorzitter van de stichting amaidhi, www.amaidhi.nl info@amaidhi.nl en heeft een aantal projecten hier in India waaronder het project Karunalaya. Dat is een project voor straatkinderen in Chennai.
De man die dat coördineert is Paul Sunder Singh. Paul heeft een bepaald gebied waar hij in werkt en wat door de Tsunami erg getroffen is. Het gaat om 7 dorpjes.
Hij heeft een heel stappenplan gemaakt om die mensen te helpen. Ik ben erg van hem onder de indruk. Zijn stappenplan bestaat uit 3 fases.
Fase 1 is al afgelopen en stond in teken van het opruimen van de lijken, het geven van klaargemaakt eten en onderzoek en registratie van de slachtoffers. Er zijn namelijk vele arme mensen die proberen te profiteren van de situatie dat er eten etc. wordt uitgedeeld. Paul heeft heel goed geadministreerd wie de slachtoffers waren en wie dus recht heeft op zijn hulp.
Fase 2 is vorige week afgerond en bestond uit het geven van keukenspullen -slaapmatjes-bedsheets en wat ander voedsel. Ik heb een paar dagen meegeholpen met het uitdelen van die spullen. Dat was best heftig omdat sommige mensen moesten huilen als je de spullen aan ze gaf. Dat heeft me erg aangegrepen.
Onder fase 3 wordt de wederopbouw verstaan, zoals huizen bouwen en boten en visnetten kopen. Paul heeft een manier gevonden om samen te werken met de regering. Hij heeft namelijk toestemming gekregen om met hulp van buitenlandse fondsen een stuk land te kopen en daar te doen wat hij wil.
Ik heb besloten om te gaan samenwerken met die organisatie en het geld aan hun te geven. De manier hoe Paul denkt en zorgvuldig onderzoek doet naar waar behoefte aan is en op welke manier hij het beste hulp kan geven trekt mij erg aan. Ik vertrouw op hem dat hij juist handelt en weet wat hij doet.
Het gaat namelijk nog maanden duren voordat er concreet actie kan ondernomen worden, maar die Paul is er zo mee bezig dat het helemaal goed komt.
Ik word door middel van foto's en mailtjes op de hoogte gehouden en jullie kunnen via de website van amaidhi het hele gebeuren volgen. Ik heb hem verteld wat ik graag voor de slachtoffers wilde doen en hij heeft mij verzekerd dat het geld daarvoor gebruikt gaat worden. Ik vertrouw hem 100 procent.
Het mooie om het geld aan Amaidhi te geven is dat het opgehaalde bedrag door wilde ganzen met 70 procent wordt verdubbeld en dat het rechtstreeks naar Paul gaat die elke cent aan de Tsunami-victims zal besteden.
Ik denk dat we zo een goed einddoel hebben gevonden voor het opgehaalde bedrag. Jullie kunnen gerust zijn dat het gedoneerde geld gebruikt wordt voor de Tsunami-slachtoffers.

Ik ben er erg tevreden mee en kan Chennai met een goed gevoel achterlaten. We hebben wat voor de kinderen hier gedaan en steunen de wederopbouw van 7 dorpjes. Mooie actie toch met zijn allen?

Ik dank jullie voor alle steun en moeite wat jullie voor mij gedaan hebben. Ik nodig iedereen uit om straks in Nederland mijn foto's en de video-opname te komen bekijken. Ik wil het erg graag laten zien, zodat jullie kunnen zien wat we hebben gedaan.
Dit mailtje zal de laatste zijn over de Tsunami vanuit India. Wanneer ik in Nederland ben (5 maart) zal ik de foto's ontwikkelen en kunnen jullie dus langskomen, lijkt me leuk.

Voor nu zeg ik doei en ga ik nog 4 weken rondtrekken. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik jullie ben en dat ik vind dat we goed werk hebben gedaan.

veel liefs van Hedda